Typowym obuwiem w starożytnej Grecji były sandały w formie podeszwy skórzanej, przywiązanej do stopy za pomocą rzemyków, lub w formie skórzanych trzewików, dopasowanych do całej stopy, sięgających powyżej kostek lub do połowy łydek- Sandały najprostszego typu wykonywano w ten spoąób,że wykrawano ze skóry podeszwę, odpowiadającą wymiarom stopy, następnie przyszywano dwa paski, które krzyżując nad podbiciem,, przewijano wokół kostki kilkakrotnie i zawiązywano na pętlę. Bardziej wyszukaną formą stanowią sandały, w których na podbiciu wstawiano klin skórzany coś w rodzaju języka we współczesnym trzewiku, stanowiący jakby konstrukoję dla pętlic i utrzymujący w równych odstępach sznurowadło. Wiązanie sandałów rzemykami wymagało dużej staranności i zabierało trochę czasu. Toteż obok takich wzorów wyrabiano również sandały-trzewiki z cholewką ażurową, naśladującą w pewnym stopniu sandały wiązane. Drogą stosunków i kontaktów z sąsiednimi krajami przedostają się do Grecji wzory obuwia pochodzenia wschodniego .Różniło się ono od przeciętnego greckiego przede wszystkim barwnością skóry oraz bogatym przybraniem dekoracyjne nacięcia skóry, ozdoby metalowe itp. Zależnie od miejsca pochodzenia danego wzoru, obuwie nosiło nazwy takie, jak np. "perełca" lub "embates". Pierwsze były pochodzenia perskiego, drugie asyryjskiego. Rodzime obuwie zwano wcrepidosn. Strojniejsze gatunki obuwia nosili dostojnicy państwowi, wodzowie oraz kapłani. Ci ostatni nosili obuwie wysokie z cholewkami sięgającymi kolan, wykonane z białej skóry lub z grubej wełny filcu. Młodzież obojga płci w czasie zajęć sportowych i zabaw chodziła boso. Boso chodzili również filozofowie, uważali oni obuwie za wytwór zbytku, godny z ich strony pogar- dy. W Grecji panował zwyczaj zdejmowania z nóg sandałów po przekroczeniu progu domu oraz w czasie biesiad i uczt. Zwyczaj ten przyszedł z Egiptu, gdzie gość lub domownik wchodzący do domu zdejmował w przedsionku obuwie i oddawał je w ręce niewolnika. Istniały również pewne lokalne różnice w noszeniu odpowiednich dla niektórych okolic gatunków obuwia lub sposobie wiązania oraz w stosowaniu ustalonych kolorów skóry. Otóż np. Tebanki nosiły sandały sznurowane, koloru czerwonego, natomiast kobiety z Tanagrii wdziewały obuwie na grubych podeszwach na kształt trzewików, wykonane ze skóry zabarwionej na kolor żółty. Oprócz różnorodnych odmian sandałów i trzewików, szytych według wzorów wschodnich albo wprost sprowadzanych z prowincji wschodnich, były w użyciu również koturny. Były to trzewiki na bardzo wysokich podeszwach, wykonanych z lekkiego drzewa np. korkowego. Kosiły je kobiety niskiego wzrostu oraz mężczyźni do konnej jazdy. Największe jednak zastosowanie miały koturny w teatrze ckim. Wobec ogromnych rozmiarów teatrów amfiteatrów i scen w celu zapewnienia wszystkim widzom jak najkorzystniejszych warunków oglądania gry aktorów, trzeba było sztucznie powiększyć ich sylwetki przez odpowiednio wydłużone i poszerzone kostiumy m.in. przez watowanie tkanin oraz duże maski i wysokie koturny W ten sposób starano Bię zachować mniej więcej naturalne proporcje. Koturny wyrabiano z lekkiego drzewa i przywiązywano do nogi za pomocą tasiemek lub skórzanych rzemieni. Żołnierze greccy nosili sandały na grubych, często drewnianych podeszwach, podbitych żelaznymi gwoździami. Podeszwy były łamane w połowie i łączone skórą,co umożliwiało swobodne zginanie stopy. Dla ochrony nóg ściślej goleni w czasie walki wdziewano nagolenniki skórzane lub wyklepane w blasze, o podobnym charakterze jak pancerze i hełmy.
